Fundacja Vis Maior

To nie jest łatwy temat ? agresja psa przewodnika... Wydawałoby się, że z samej istoty w ogóle nie powinien istnieć: jakże, pies przewodnik agresywny?

Cóż, psy są tylko zwierzętami i nie da się wyeliminować ich natury która dochodzi do głosu zwłaszcza w ekstremalnych sytuacjach.

Właściwie dlaczego psy okazują agresję wobec swoich pobratymców? Zasadniczo dwa główne powody to chęć pokazania swojej dominacji, ?sprawdzenia się? w konfrontacji z innym psem postrzeganym jako intruz czy konkurent albo... strach.

Niesłychanie dużo psów reaguje agresywnie na inne psy z powodu lęku jaki wobec nich odczuwają. W psiej naturze leży często atak uprzedzający: boję się, że ktoś mnie napadnie, więc wolę sam zacząć atak, może uda mi się odpędzić tego zagrażającego mi przeciwnika... Reagują tak na ogół psy lękliwe, delikatne, niezbyt zrównoważone, a jednocześnie mające w sobie nieco ciętości, która każe im, w sytuacji jaką postrzegają jako niebezpieczną, walczyć, a nie od razu uciekać. Spore znaczenie w przypadku takich psów ma tak zwany efekt uwięzi: zwierzak który zdaje sobie sprawę z ograniczenia swoich ruchów (smycz, szorki ? ale i, w przypadku wiejskich stróżów podwórek, łańcuch) wie, że nie będzie mógł swobodnie uciec, walczy więc z podwójną zaciętością, przekonany, że broni własnego życia.

Z kolei pies o pewnym siebie, zrównoważonym charakterze ma dość wysoki próg pobudzenia (mówiąc kolokwialnie, trzeba się trochę napracować, żeby go zirytować) ale mogą go pobudzać zachowania zbliżających się do niego psich kolegów. Trzeba powiedzieć, że wraz z rozwojem naszej cywilizacji zaczynamy hodować psy które z pokolenia na pokolenie tracą znajomość zasad życia w grupie, nie potrafią wysyłać ani odczytywać tak zwanych ?calming signals? ? sygnałów uspokajających. Nie umieją tego, bo nie nauczyły ich tego starsze psy z grupy rodzinnej, od której zostały odizolowane w młodym wieku. Często właściciele dodatkowo uczą psy (najczęściej nieświadomie) niewłaściwych zachowań; wszystko to razem daje dość niestrawny koktail bezczelności, braku znajomości reguł i nachalności. A coś takiego może podziałać na pewnego siebie, świadomego swojej wartości psa niczym płachta na byka. Zwłaszcza samce mogą czuć się sprowokowane nachalnym zachowaniem podbiegającego obcego psa ? podbiegającego, dodajmy, na sztywnych łapach, ze zjeżoną sierścią na grzbiecie, z ogonem zadartym jak najwyżej; ot, typowa postawa mówiąca ?jestem wielki, silny, ważniejszy od ciebie ? chcesz to sprawdzić??. No i często się okazuje że nasze psy... chcą.

Jakie by nie były pobudki agresywnych zachowań naszego zwierzaka, nie możemy na nie pozwalać. Jeśli nie dajemy sobie rady z wyegzekwowaniem posłuszeństwa , czyli nie potrafimy zabronić naszemu psu warkotu, prób rzucania się, szczekania... to po prostu konieczna jest konsultacja z doświadczonym trenerem szkolenia.

Albowiem osoby korzystające z pomocy psa przewodnika nie mogą sobie pozwolić na to, żeby ich pies zachowywał się w ten sposób; zachowania te zazwyczaj ewoluują i w pewnym momencie możemy się zorientować że nasze życie jest dość trudne z rzucającym się znienacka psem który... no właśnie: ?nie lubi pudli?, ?boi się owczarków szkockich i dlatego szczeka?, ?ogólnie jest w porządku tylko wkurzają go duże czarne psy? i tak dalej, i tak dalej.

Na ogół właściciele psów zachowujących się agresywnie je podświadomie je usprawiedliwiają, czując, że ich psy mają powód do rzucania się. A gdy już coś takiego im przyjdzie do głowy, to odczuwają wręcz poczucie winy, karcąc swojego zwierzaka za awantury. Bo jakże mogę krzyknąć na mojego psa skoro on, biedak, się boi? Albo skoro został niecnie sprowokowany przez innego psa?

Jest to zgodne z naszą ludzką logiką, jednak w psim świecie jest miejsce jedynie na proste i jasne zasady, a wśród nich taką, ze to my, właściciele, decydujemy, czy psu wolno przejawiać agresję, czy nie. Ze szczególnym naciskiem na ?nie? ? to byłoby idealne.

Czasem zdarzają się wyjątkowo trudne sytuacje: dowiadujemy się o przykrych zdarzeniach, kiedy to zjawiający się jak spod ziemi pies zaatakował czyjegoś psa przewodnika, sprowokował walkę albo wręcz go pogryzł.

Nie ma rady uniwersalnej: co robić w takich przypadkach, bowiem każde zdarzenie jest inne. Trzeba zawsze pamiętać że naszym priorytetem jest wyjście z awantury bez szwanku, a najlepiej, uchronienie także naszego psa przed uszkodzeniami. W związku z tym, o ile mamy choć odrobinę czasu zanim agresor naprawdę spróbuje ?siąść na kark? naszemu psu ? uciekajmy. Po prostu. Nie jest to może zachowanie zgodne z zasadami społecznego współżycia, oczywiście lepiej byłoby, choćby słownie, wystukać po głowie nieodpowiedzialnego właściciela tamtego zaczepiającego nas psa, ale im dłużej pozostajemy w rejonie zagrożenia, tym większe szanse że agresor do nas wróci. Nasza obecność tam w jakiś sposób prowokuje go. Gdy zaczniemy się oddalać, być może tamten pies zrezygnuje z podążania za nami, a może jego niemądry właściciel zwiększy wysiłki żeby go złapać (bo przecież jego Pucuś który tu, w pobliżu, tak świetnie się bawi gryząc naszego labradora w ogon może wlecieć pod samochód jeśli się zanadto oddali).

W przypadku prawdziwej, poważnej walki raczej nie należy ryzykować, wkładając rąk w kłębowisko gryzących się psów. Przykre to i brutalne, ale w tym momencie, oprócz wzywania pomocy, niewiele więcej możemy zrobić. Musimy się modlić żeby zęby w paszczy naszego psa okazały się być nie od parady i żeby jakoś sobie poradził z napastnikiem.

Niestety odsetek nieodpowiedzialnych właścicieli wyprowadzających na spacery aspołeczne psy wśród ogólnej populacji psiarzy wydaje się być naprawdę spory.

Będzie tak dalej, w kraju, w którym za niedopilnowanie psa czego skutkiem było pogryzienie innego zwierzęcia zasądza się mandat w wysokości dwustu pięćdziesięciu złotych, podczas gdy grzywna za niesprzątnięcie psich nieczystości osiąga już kwotę złotych pięciuset. Życie i zdrowie psów, także tych pracujących, wydaje się być dla naszego prawa bardzo tanie.

Paulina Łukaszewska

{backbutton}