Fundacja Vis Maior

Art. 69.

Osobom niepełnosprawnym władze publiczne udzielają, zgodnie z ustawą, pomocy w zabezpieczaniu egzystencji, przysposobieniu do pracy oraz komunikacji społecznej.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej powierza ustawodawcy uregulowanie kwestii niepełnosprawności w drodze ustawy. Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. 1997 nr 123 poz. 776) jest podstawowym aktem normatywnym określającym zasady:

• orzekania o niepełnosprawności,
• zatrudniania osób niepełnosprawnych, w tym prawa i obowiązki pracodawców i osób zatrudnionych,
• rehabilitacji osób niepełnosprawnych i jej finansowania,
• posiadania i użytkowania psów przewodników.

Państwo udziela osobom niepełnosprawnym pomocy w zabezpieczeniu egzystencji osobom niepełnosprawnym m.in. poprzez wypłacanie szeregu świadczeń socjalnych. Część z nich uregulowana została w:

• Ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych,
• Ustawie z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej,
• Ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej,
• Ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych.

Szereg rozwiązań skierowanych do osób niepełnosprawnych znalazł zastosowanie w ustawach szczególnych np. dotyczących transportu publicznego lub edukacji i kodeksie wyborczym.